kayıp gözlük sendromu: kafamda arıyorum

sabah telaşıyla güne başladım. evden çıkmak üzereyken gözlüklerimi bir türlü bulamadım. telefonum elimde, anahtarlar cebimde, her yer dağınık. beş dakika boyunca yastıkların altına, masanın üstüne, hatta buzdolabının içine bile baktım. "neredesin be gözlük!" diye kendi kendime söylenirken, tam kapıdan çıkacakken aynada kendime bir göz attım. gözlüklerim alnımın üzerinde, saçlarımla bir...

kayıp gözlük sendromu, aslında yanı başımızdaki dünyayı fark etmemenin o tuhaf halidir. evin sessizliği, belki hafif bir rüzgarın pencereden sızdığı anlar; her köşe, her eşya, o 'kayıp' nesneyi bulmak için bir ipucu barındırır. sonra o an gelir, dokunuşla fark edersin: aradığın, hep seninleymiş. bu, hayatın ufak tefek mucizelerini ya da...