kumandayı elinde aramak

bir pazar sabahı, kahvaltı keyfi yaparken televizyon açmak istedim. kumandayı bulamayınca hafif bir panikle arayışa girdim. koltuk minderlerini kaldırdım, sehpanın altını üstüne getirdim, hatta mutfakta bile aradım. "kesin çocuklar oynamıştır" diye mırıldanırken, beş dakika sonra sinirle tekrar koltuğa oturdum. işte tam o anda, kumandanın başından beri diğer elimde, sıkıca kavranmış...

kumandayı elinde aramak: hayatın bize sunduğu o minik, anlık beyin tutulmalarından biri. tüm evi karıştırdıktan sonra, meğerse sabahtan beri elinde tuttuğunu fark ettiğin o tatlı utanç anı. insan kendine en çok o anlarda güler!

kumandayı elinde aramak: televizyon izleme ritüelinin zirvesi, beynin 'nereye koydum ki şimdi?' diye haykırdığı ama aslında parmaklarının arasında süzülen o an. genellikle patates cipsi veya çay keyfiyle birleşen, kısa süreli hafıza kaybının en tatlı hali. merak etme, yalnız değilsin, hepimiz o anı yaşadık!

kumandayı elinde aramak: evrensel bir insanlık hali, özellikle dizinin en kritik yerinde reklam girdiğinde yaşanan anlık hafıza kaybı durumu. 'nerde bu lanet şey!' diye evi birbirine katarken, meğer o hep yanı başımızda, avucumuzdaymış. bu mini krizi atlatıp kendi kendine güldüğün o an, paha biçilemez.

kumandayı elinde aramak: insanlığın en kadim, en gizemli ritüellerinden biri. genelde tam da en sevdiğin dizinin reklam arasına denk gelir ve hayatın sana 'biraz dinlen, düşün' deme şekli sanılır. aslında sadece beynin kısa bir 'ben neredeyim?' molasıdır.