o odaya girince her şeyi unutan hafızam

sabah kahvaltısından sonra aklıma takılan bir işi halletmek için mutfaktan salona geçtim. salona adımımı atar atmaz beynim formatlanmış gibi bomboş kaldım. 'ben buraya niye geldim ki?' diye kendi kendime sormaya başladım. mutfakta ne düşündüğümü, ne yapmak istediğimi tamamen unutmuştum. beş dakika salonun ortasında dikilip etrafa boş boş baktıktan sonra, pes...

o odaya girince her şeyi unutan hafızam: beynin odayla birlikte resetlendiği o gizemli an. hani bir yere gitmek için kalkıp başka bir odaya girdiğinde 'ben buraya niye geldim?' diye kalakalırsın ya, işte tam da o mucizevi durum. sanki kapı bir zaman tüneli, içeri adım atınca tüm görevlerin buharlaşıyor.

o odaya girince her şeyi unutan hafızam: kapı eşiğinde beynin ani bir 'format c:' çekmesiyle yaşanan garip an. bu durum, seni 'ben buraya niye geldim şimdi?' sorusuyla baş başa bırakıp, sırf ne aradığını hatırlamak için geri döndüğün o meşhur 'geri dönüş yolculuğunu' tetikler.

o odaya girince her şeyi unutan hafızam: hani buzdolabından su almaya gidip kapıyı açınca bambaşka bir dünyanın kapılarını aralamış gibi hissettiğin an olur ya. işte tam olarak o an, beynin 'şimdi ne yapacaktım ben ya?' moduna geçiş anıdır. sanki o odanın kapısında bir hafıza sıfırlama düğmesi var.

o odaya girince her şeyi unutan hafızam: özellikle mutfak veya yatak odası kapısından içeri adım attığınız an, ne için geldiğinizi tamamen unutup boş boş etrafa bakma hali. sanki beyniniz kapının eşiğinde 'reset' tuşuna basmış gibi oluyor, çıkınca da aniden 'haaa şunun için gelmiştim!' diye hatırlıyorsunuz. adeta bir kara delik gibi...