telefonumu ararken kendimi kaybetmek

bir gün, telefonum çalarken evde harıl harıl onu arıyordum. koltuğun altına baktım, yastıkların arasına daldım, hatta buzdolabına bile göz attım. panik içinde odadan odaya koşuştururken, ahizenin kulağımda olduğunu fark ettim. evet, arayan kişi bendim ve ben de kendimi arıyordum. hayatımın en komik anlarından biriydi, kendime kahkahalarla güldüm.

telefonumu ararken kendimi kaybetmek: (bkz: hayatın anlamı) telefonun nerede olduğunu bulmaya çalışırken, kendini bir anda derin felsefi sorgulamalar içinde bulmak ve aslında elinde veya cebinde olduğunu fark ettiğinde yaşanan o minik kalp krizi. bu anlarda sanki 50 yıllık hatıralar silinip yeniden yükleniyor gibi hissedersin.

telefonumu ararken kendimi kaybetmek: o anki varoluşsal krizin adı. elinde tuttuğun kumandaya, hatta kafandaki gözlüğe bakıp 'nerede bu meret' diye haykırmak. sonra aynaya bakıp 'acaba ben nerede kayboldum' diye sormanın tam da o garip evresi.

evde panik atak geçirme seansı: anahtarı nereye koyduğumuzu unutup tüm evi altüst etme eyleminin, 'telefonum nerdeee?' çığlıklarıyla birleştiği o nadide an. genellikle cebinde ya da elinde bulduğun, seni kendi zeka seviyeni sorgulatıp evrende minik bir boşluk anı yaratır. sonra da 'ben bunu nasıl bulamadım ya?' tripleriyle kendini avutursun.

telefonumu ararken kendimi kaybetmek: insanlığın ortak trajikomedisi. çoğu zaman cebinde unuttuğun telefonunu evin içinde çılgınca ararken, bir yandan da hayatta ne aradığını sorguladığın, minik bir varoluşsal kriz anı. 'ben kimim, neden buradayım ve telefonum nerede?' üçlüsüne takılıp kaldığın o anlık boşluk hali.

telefonumu ararken kendimi kaybetmek: evde beş tur attıktan sonra telefonunun cebinde ya da elinde olduğunu fark ettiğin o minik hayat dersi. bu süreçte bir anlığına kim olduğunu, neden var olduğunu sorgulayıp varoluşsal bir boşluğa düştüğün, eğlenceli ama bir o kadar da sinir bozucu anların genel adı.

#mehmet38