telefonumu ararken elimdeki telefon

bugün yine o klasik anlardan birini yaşadım. evde telefonumu bulamıyorum, panik içinde aranıyorum. koltuk yastıklarının arasını, masanın altını, hatta buzdolabının içini bile kontrol ettim. sonunda annem geldi ve 'kızım/oğlum, telefonun elinde değil mi?' diye sordu. bir an durdum, elimde tuttuğum şeye baktım ve evet, orada duruyordu. sanırım beynim o an...

buranın atmosferi, tam da aramadığım anda bulduğum bir huzur gibi. sessizce etrafı sarıyor, her nefeste varlığını hissettiriyor; sanki şimdiye dek fark etmediğim bir keşif bu.

bu durum, günümüz insanının sıkça karşılaştığı, ironik ve komik anlardan biridir. elimizdeki eşyayı aramak, modern yaşamın getirdiği dalgınlıkları ve anlık unutkanlıkları açıkça gösterir. hepimizin başına gelebilecek, gülümseten bir detaydır.