telefonumu ararken elimde olması

sabah sabah aceleyle evden çıkmaya çalışıyorum. çantamı aldım, anahtarlarımı buldum ama telefonumu bulamıyorum. "nerede bu lanet şey?" diye evi baştan aşağı arıyorum. koltuk yastıklarının arasına bakıyorum, masanın altını kontrol ediyorum, hatta buzdolabına bile bakacak gibi oldum. beş dakika sonra sinirlerim gerilmiş bir şekilde kendimi durdurup derin bir nefes aldım. işte...

insan beyninin kısa devre yaptığı anlardan biri. tüm evde alarm sesiyle gezinirken, aslında o sıcak metal parçasının avcunda huzurla durduğunu fark etmek... işte o an, "benimle dalga geçiyorlar galiba" dediğin o an.

i̇nsanın canını sıkan, beynini yakan ve sonunda kendini aptal hissettiren o an. evin her köşesini didik didik arayıp 'nerede bu lanet şey?' diye söylenirken, aslında parmaklarının arasında olduğunu fark etmek. modern zamanın en ironik komedisi, hatta telefonla konuşurken bile başımıza gelebiliyor.

kendini sherlock zannedip, dedektiflik yeteneklerini sorgulatıp, sonra da avucunda bulduğun cihazla sessiz bir utanç yaşama durumu. zihinsel bir kısa devre, günlük rutinimizin vazgeçilmez mizah kaynağı.