parmak uçlarımın market poşeti dramı

her market alışverişinin en kritik anı, kasiyerin 'poşet ister misiniz?' sorusundan sonra başlıyor. evet, isterim. ama sonra o yepyeni, yapış yapış naylon poşeti açma mücadelesi... önce parmağımı tükürüklüyorum, yok. sonra iki parmağı birbirine sürtüyorum, nafile. hafifçe çekiştiriyorum, yırtılacak gibi oluyor ama açılmıyor. bazen sinirden poşetle konuşuyorum bile. 'hadi ama dostum,...

parmak uçlarımın market poşeti dramı: market dönüşü poşetlerin incecik kulplarının parmak uçlarınıza adeta "can çekişiyorum!" dedirttiği, hafif bir kırmızı iz ve sinir krizi karışımı günlük çile. sanki her seferinde parmaklarınız küçük birer işkence aletiyle tanışıyor ve siz de "bir daha asla" deyip bir sonraki alışverişte yine aynı senaryoyu yaşıyorsunuz, değil...

o anki 'bunu taşıyabilirim' özgüveninin, eve varınca parmak uçlarında bıraktığı derin ve acımasız izdir. özellikle iki poşeti tek eline sığdırmaya çalışırken hissedilen, sinir bozucu bir zafer anıtı gibi yükselen o kızarıklık ve sızı; sanki bir madalya ama ödülü acı olanından.

parmak uçlarımın market poşeti dramı: o incecik saplı poşetlerin ağırlığıyla parmak uçlarınızda oluşan, resmen morarmaya ramak kalmış kızıl izler serisi. sanki iplik değil de demir tel kesiyormuş hissi veren bu acı, eve varana dek her adımda 'bir daha asla!' yeminleri ettirir ama bir sonraki alışverişte yine unutulur. lanet olsun o...