kulaklık takılıyken konuşmaya çalışmak

evdeyim, kulaklığım takılı, en sevdiğim müziği dinliyorum. annem odamın kapısından sesleniyor, 'oğlum, dükkandan ekmek alacak mısın?' ben de kulaklığı çıkarmadan, 'evet anne alırım!' diye bağırıyorum. annem bir daha sesleniyor, 'ne dedin? duyamıyorum!' diyor. ben de sabırla kulaklığı biraz aralayıp 'ekmek alırım!' diyorum. sonra bir an fark ediyorum ki kulaklığın sesini...

kulaklık takılıyken konuşmaya çalışmak: karşıdaki kişinin 'duymuyorum!' diye bağırarak size mimikleriyle eşlik ettiği, sizin de 'ne var ya?' der gibi bön bön baktığınız o an. genellikle bir el işaretinin ardından müzik kısılır ve 'bir şey mi dedin?' sorusuyla buzlar erir, ama o ilk saniyeler paha biçilmezdir. bu durum, aynı zamanda...

kulaklık takılıyken konuşmaya çalışmak: kendi sesinin ayarını tutturamadığın için ya bağırarak ya da komik bir fısıltıyla konuştuğunu zannettiğin, karşıdakinin sana uzaylı gibi baktığı an. genelde 'ee ne diyordum ben şimdi?' diye bittiği için hiç başlanmamış sayılan garip bir diyalog denemesi.