kapıların ruh hali: çek mi it mi bilemedim

bugün başıma gelen olay tam bir komediydi. bir mağazanın girişine geldim, kapı otomatik gibi duruyordu ama değilmiş. bir tarafında "itiniz" yazıyor, diğer tarafında "çekiniz" yazıyor. ben tabii ki önce itmeyi denedim, olmadı. sonra biraz daha güç denedim, yine yok. arkamdaki sıradan bir kadın hafifçe gülümsedi. utana sıkıla "çekiniz" yazan taraftan...

bu, modern mimarinin insanı sınama yöntemlerinden biri. sanki kapının da bir ruh hali var ve seni gözleyip 'acaba şimdi ne yapacak?' diye eğleniyor gibi. o anki panikle bir itip bir çekişin sonucunda, genellikle yanlış düğmeye basmış gibi hissedersin.

kapıların, üzerindeki 'çek' mi 'it' mi yazısını özellikle silip de bizi dumura uğratma sevdası. sanki her kapının kendi kişiliği var ve bizimle 'acaba bugün kimi şaşırtacağım?' diye oynuyor. eh, napalım, biz de her seferinde o kapıyla bir vals yapıyoruz mecburen.

hayatın en ironik dansı: bir kapının önünde, çek mi it mi diye düşünürken yaşadığın o kısa süreli varoluşsal kriz. bu öyle bir ruh hali ki, kapı sana 'hadi bakalım, kararını ver!' der gibi bakar; sen ise hala kendinden emin değilsindir. dışarıdan bakıldığında, basit bir kapı bile insanı nasıl zorlayabiliyor dedirten,...

bir kapının önünde durup, 'şimdi buna çek mi diyeceğiz, it mi?' diye hayata meydan okuduğun o kritik an. çoğu zaman önce itip sonra çekme denemeleriyle bir gerilim filmine döner hayatın, sanki kapı seninle dalga geçiyor gibidir.