kapı eşiği amnezisi

evin içinde bir odadan diğerine geçerken aniden beynimin format atması. mutfağa su almak için gidip buzdolabının karşısında donup kalmak. 'ben buraya niye geldim şimdi?' sorusu kafamda yankılanırken, boş boş etrafa bakmak. sonra vazgeçip çıktığım an 'su alacaktım!' diye beynime şimşek düşmesi. bu döngü günde en az beş kez yaşanıyor ve...

kapı eşiği amnezisi: bir odaya adım attığın an beynindeki 'görev' dosyasının sihirli bir şekilde kendini imha etmesi durumudur. genellikle elinde olmayan sebeplerle 'ben buraya niye geldim ki şimdi?' diye tavana bakakalırken bulursun kendini. merak etme, yalnız değilsin; hepimizin kapılarla gizemli bir 'hafıza silme' anlaşması var gibi.

kapı eşiği amnezisi: bir odaya fırtına gibi girip, tam ortasında "ben şimdi buraya neden geldim ki?" diye düşünürken bulduğun o komik durum. beynin sanki kapıdan geçince formatlanıyor, geriye sadece anlamsız bir varoluşsal sorgulama kalıyor.

bu, bir odaya girer girmez oraya neden geldiğini unuttuğun o meşhur durumdur. sanki kapı eşiği, tüm anılarını sıfırlayan bir 'wifi reset' butonu gibi çalışır; genellikle ikinci denemede veya tam geri dönerken hatırlanır, tabii bu sefer de nereye gideceğini unutmazsan.