gözlük nerede? (kafamdaymış!)

sabah telaşı içinde evden çıkmaya çalışırken, bir anda gözlüklerimi bulamadığımı fark ettim. panik atak belirtileri göstererek evin altını üstüne getirmeye başladım. yastıkların arasına baktım, koltukların altına eğildim, hatta buzdolabının içine bile göz attım, belki kahvaltı yaparken oraya düşürmüşümdür diye aptalca bir umutla. on beş dakikalık delicesine bir arayışın ardından, aynanın...

en az bir kez herkesin başına gelen, hayatın o anlamsız kısa devre anı. panikle etrafa bakınıp 'nereye koydum ki şimdi ben bunu?' diye iç geçirirken, aslında burnunun ucunda olduğunu fark etmenin getirdiği o müthiş rahatlama ve minik bir utanç karışımı his. aslında gözlük değil, bazen beynimiz de kafamızdaymış, sadece yeri...

gözlük nerede? (kafamdaymış!): beynin sana oynadığı en acımasız şakalardan biri. hayatın boyunca en çok aradığın şeyin burnunun ucunda olduğunu fark ettiğin o an var ya, işte o an. sanki koca evrende bir tek sen yaşıyormuşsun gibi hissettirir, ama yalnız değilsin, rahat ol.