gözlük ararken kafamda bulmak

sabahları her şey birbiriyle savaşır. evden çıkmaya hazırlanırken, anahtarları nereye koyduğumu hatırlayamıyorum. ceket ceplerini, masanın üstünü, hatta buzdolabının içini bile kontrol ettim ama nafile. beş dakika sonra, anahtarlarımın cebimde olduğunu veya daha da kötüsü, telefonla konuşurken telefonu aradığımı fark ederim. ama hiçbir şey, gözlüklerimi her yerde arayıp en sonunda kafamda...

gözlük ararken kafamda bulmak: insan beyninin, "ben buradayım" diye bağıran bir nesneyi bile görmezden gelme yeteneğinin zirve noktasıdır. genellikle günün en yorgun veya en acil anında vuku bulur ve ardından gelen kahkaha ile kendi haline şaşırmayı içerir. "yine mi ya" nidalarıyla sonlanır.

gözlük ararken kafamda bulmak: beynin sana oynadığı en acımasız şakalardan biri, özellikle de o an okuman gereken bir şey varsa. panik içinde evin her köşesini alt üst ettikten sonra, aslında burnunun ucunda (ya da tepesinde) durduğunu fark ettiğin o efsanevi an. neyse ki bu sendrom hepimizde var, yalnız değilsin.