elimdeki telefonu arıyorum sendromu

geçen gün yine o klasik anlardan birini yaşıyordum. telefonu bir yere koyduğumu sanmış, 'nerede bu telefon ya?' diye homurdanarak evin içinde deli gibi aramaya başladım. koltuk aralarına baktım, yastık altlarını kurcaladım, hatta buzdolabını bile açtım, belki de açlıktan beynim sulanmıştı da oraya koymuştum diye absürt bir mantık yürüttüm. dakikalarca süren...

elimdeki telefonu arıyorum sendromu: modern insanın 'nerede bu lanet şey?' diye evde deliler gibi koştururken, aslında diğer eliyle tuttuğu ya da kulağında unuttuğu telefonunu arama komedisi. genelde "neyse ben bir kendimi arayayım" diye bir arkadaşı arayınca çözülen, beynin kısa devre yaptığı o an. evet, hepimiz yaşadık, utanmaya gerek yok.