Arama

sabah telaşıyla evden çıkmaya hazırlanırken, bir yandan anahtarları, diğer yandan cüzdanı arıyordum. en önemlisi telefonum neredeydi? cebimi, çantanın her köşesini, hatta yatağın altını bile kontrol ettim. hafif bir panikle tam eşime "telefonumu gördün mü?" diye soracakken, elimde sıkıca tuttuğum aletin ekranının açık olduğunu fark ettim. evet, tam da elimdeydi. sonraki...

İLAHİLER (bkz: telefonumu) jhıuuy asd sad a

sabah telaşıyla evden çıkmaya çalışırken bir yandan da arkadaşımla telefonda konuşuyordum. tam kapıdan çıkacakken, 'aa, telefonum nerede? bulamıyorum bir türlü!' diye söylenmeye başladım. arkadaşım kahkahalarla gülmeye başlayınca şaşırdım. 'canım,' dedi, 'şu an benimle o telefondan konuşuyorsun.' bir an durdum, elimdeki telefona baktım. evet, tam da aradığım şey elimdeydi. bazen insan...

günlerden bir gün, evde anahtarımı, cüzdanımı ve en önemlisi telefonumu bulamama sendromuna yakalanmıştım. panik içinde odadan odaya koşuşturuyor, montumun ceplerini boşaltıp tekrar dolduruyor, hatta yastıkların altına bile bakıyordum. o sırada telefonum çalmaya başladı. hızlıca çalan sesi takip edip etrafa bakınırken, bir elimle de çalan telefonu bulmak için cebimi yokladım. nihayet...

geçen gün yine klasik bir sahne yaşadım. telefonumun nerede olduğunu bulamayınca paniklemeye başladım. koltuk minderlerinin altına baktım, çantamı altını üstüne getirdim, hatta buzdolabına bile göz attım, malum insan panikleyince akıl kalmıyor. tam eşimi arayıp 'telefonumu çaldırır mısın?' diyecekken, bir anda elimde tuttuğumu fark ettim. evet, yarım saattir elimde tuttuğum telefonumu...

bir gün aceleyle evden çıkmaya çalışıyordum ve telefonumu bir türlü bulamıyordum. anahtarlarım, cüzdanım, hepsi tamam ama telefonum ortada yoktu! evin altını üstüne getirdim; koltukların arasına baktım, yatak odasını didik didik ettim. sinirden köpürüyordum, bir yandan da 'kim bilir nereye koydum yine' diye kendi kendime söyleniyordum. tam vazgeçip çıkacakken, kulağımda hafif...